1 - 6 . بررسى محتوايى لؤلؤ و مرجان مرحوم ميرزا حسين نورى ، اين اثر ارزشمند را در آداب اهل منبر ترتيب داده و براى آن دو « پلّه » در نظر گرفته است : « اخلاص » و « صدق » . سپس روايات بسيارى را در فضليت « اخلاص » و « صدق » برمىشمرند و در مذّمت « دروغ » احاديث بيشمارى را ذكر مىكنند و نتيجه مىگيرند كه گرياندن ارادتمندان به ساحت مقدّس امام حسين ( ع ) با مطالب دروغين نه تنها ثوابى ندارد بلكه عقاب اخروى را نيز به دنبال دارد : پس اگر العياذُ باللّه علاوه بر اين خرابى ( / عدم اخلاص ) ، مبتلا شود به دروغ گفتن و افترا بستن بر خداوند عزّ و جل و رسول خدا و ائمّهء طاهرين - صلواة اللّه عليهم - و علماى اعلام و خوانندگى كردن ( / به شيوهء غنا ) . . . و بر منبر بالا رفتن و آزردن حاضرين در گريه نكردن . . . و كوچك نمودن معاصى در نظر ، و خلط كردن حديثى به حديث ديگر . . . و ذكر آن‌چه منافى عصمت و طهارت اهل‌بيت نبوّت ( ص ) است . . . و محروم نمودن حاضرين از اوقات فضيلت نماز و امثال اين مفاسد كه احصاء آن در قوّهء امثال اين حقير نيست . « 1 » و اگر شيوهء مجلس گردانى ذاكرى ، با اصول شرع مطابقت نداشته باشد ، در گناه كسانى كه شيوهء او را تقليد مىكنند ، شريك و سهيم است : بلكه اگر فى الجمله وجاهت و رياست در اين فن دارد ، به نحوى كه ساير روضه‌خوانان به او اقتدا كنند و از او ياد بگيرند و به طريقهء او سير نمايند ، در تمام مفاسد و خرابىهاى آنها و خرابى كسانى كه از آنها ياد گيرند ، شريك و سهيم خواهد بود تا يوم نشور ، و در نامهء عملش خواهند نوشت . . . من استنّ بسنّة سيّئة ، فعليه وزرها و وزر من عمل بها من غير ان ينقصّ من اوزارهم شيىء . « 2 » شيوهء نگارشى اين اثر چندان مطلوب نيست ولى به دليل محتواى والايى كه دارد مىتوان از كنار اين كاستى گذشت . قرائت مرحوم ميرزا حسين نورى - ره - از فرهنگ عاشورا ، قرائت كاملًا ارزشى است كه مبتنى بر آيات و روايات و خطبه‌ها و سخنان حسين بن على ( ع ) مىباشد و

--> ( 1 ) . همان ، ص 40 و 41 . ( 2 ) . همان ، ص 41 و 42 .